27 april 2020

Wegwerkzaamheden

HillieVeenema
Het heeft even geduurd voordat ik weer achter de computer ben gekropen en een blog schrijf. Na mijn laatste blog vorig jaar lukte het mij niet om jullie mee te nemen in ons verhaal, op ons levenspad. Ook nu merk ik dat het moeilijk is om weer een begin te maken. De afgelopen maanden was het een pad met veel hobbels en bobbels, of moet ik zeggen een tocht met tegenwind?ook nu is de weg in slechte staat
Ik twijfel, twijfelof ik eerst de afgelopen 11 maanden met jullie zal delen, of dat ik gewoon maar begin met dat wat me bezighoudt en dan komt er vanzelf weer een lijn in het verhaal. Ik twijfel en denk: “Wie heeft er nog behoefte aan ons verhaal’?”.Zal ik er maar gewoon mee stoppen?”, “Het er niet meer over hebben en gewoon weer doorgaan?”.Ik weet het niet. Ooklijkt het of er sprake is van een gat in mijn geheugen; ik kan me moeilijk herinneren wat er allemaal gebeurd is. Dit laatste trekt mij over de streep: Ik ga weer schrijven! Schrijven voor mezelf! En zo proberen om het gat in mijn geheugen weer te vullen. Ik ga de wegwerkzaamheden in gang zetten. En wie weet, misschien is het ook helpend voor een ander diehinder ondervindt van hobbels op het levenspad of last heeft van tegenwind. 

De afgelopen maanden is er veel veranderd. In het leven van alle wereldburgers heeft Covid-1gezorgd voor quarantaine, voor een 1 ½ meter-maatschappij. Bij ons vond de grootste veranderingook in de afgelopen maanden plaatst. Ook wij zaten in quarantaine (eigenlijk al veel eerder), eerst nog als gezin met z’n vieren en sinds 27 maart met z’n drieën. Henk, de kapitein van het schip waar ik als matroos jaren op mee mocht varen, is overleden. Mijn lieve man, de unieke, bijzondere en bovenal lieve heit van onze zonen heeft zijn leven los moeten laten. Een leven dat rijk en gelukkig is geweest, dat helaas te kort heeft geduurd. Het schip is stuurloos geworden

Al jaren weet je dat dat gaat gebeuren en nu is het dus een feit. Al jaren maak je je er een voorstelling van hoe het zal zijn en nu gaat het helaas zo anderswe kunnen niet verder varen en belanden in een 1 ½ meter-maatschappij. Gelukkig hebben we Henk tot het einde van zijn tochtmet z’n drieën kunnen begeleiden. We hebben hem gekust en geknuffeld en alle drie op een eigen wijze afscheid van hem genomen. We waren er alle drie bij toen Henk zijn laatste adem uitblies met een glimlach op zijn gezicht.We hebben een kostbare herinnering gemaakt, een herinnering die kracht en verbondenheid geeft, die vol liefde is. De laatste maanden van Henks leven zijn zo waardevol geweest. We hebben de liefde weer gevoeld. Waren de laatste jaren soms moeilijk en zwaar, voeren we regelmatig tegen de wind in met windkracht 10, door de liefde hebben we samen Henks tocht als kapitein volbracht. We zijn beloond met een glimlach.

En nu moeten we door. We zijn 1 maand verder. We vervolgen ons pad aan wal. We missen de kapitein, de ene dag meer dan de andere. De slechte staat van de weg die nu bij ons leven hoort, maakt het er niet gemakkelijker op en we weten dat de wegwerkzaamheden het pad zullen effenen…..ooit……..

Lieve groet,
Hillie
PS: Dit is de eerste blog die ik Henk niet heb kunnen voorlezen. Gelukkig heeft hij aan het einde van zijn tocht gezegd dat ik door mag/moet gaan met schrijven.

 

Lees ook de andere blogs van Hillie:

Hillie Veenema
De R zit weer in de maand
21 september 2020 De R zit weer in de maand Het is al weer een paar maanden geleden dat ik jullie op de hoogte bracht van het overlijden van Henk,...
Wegwerkzaamheden
27 april 2020 Wegwerkzaamheden Het heeft even geduurd voordat ik weer achter de computer ben gekropen en een blog schrijf....
Aan de beurt
27 mei 2019 AAN DE BEURT Soms vraag ik me af: “Wat gebeurt er allemaal?” Heette mijn laatste blog ‘Shine’; de glans daarna was de er snel...
Shine
4 februari 2019 SHINE SHINE! Soms weet ik niet waar ik moet beginnen of waar het einde is. Soms lijkt het leven een opeenstapeling van turbulente...
Nazomeren
18 september 2018 NAZOMEREN Ik geniet. Ik geniet van de zon, van de nazomer, van het leven. Drie maanden geleden had ik niet gedacht dat ik nu weer...
Banen
11 juni 2018 BANEN Op de middag dat er een grote doos met hersentumor magazines bij ons bezorgd werd, de warme middag waarop het onweer losbarstte,...
Kansen
22 mei 2018 Kansen De eerste MRI, na drie kuren chemopillen, is gemaakt en laat een positief resultaat zien. De tumor is niet gegroeid en vervolg van...
Balans
3 april 2018 BALANS En dan zijn we alweer een kleine maand verder. De tijd staat niet stil. ’s Avonds is het al weer een uur langer licht, onze...
Doet ie het of doet ie het niet?
7 maart 2018 Schreef ik de vorige keer dat de angst er weer in zat na die onverwachte epileptische aanval, schreef ik dat het voelde dat het zwaard...
Gewoon
13 februari 2018 2018 begon zo lekker rustig. We stapten over de drempel het nieuwe jaar in. We waren na de relaxte kerstvakantie weer opgeladen en...
Time flies
16 januari 2018 De tijd vliegt. De laatste keer dat ik mijn belevenissen met jullie deelde was in 2017. Om precies te zijn 11 december 2017, nu al...
Een kleine wereld
11 december 2017 De dag waarop ik mijn laatst geschreven blog opstuurde naar STOPhersentumoren, ervaarde ik de kleinheid van de...
De dag waarop de paden samen kwamen
9 november 2017 In mijn laatste blog gaf ik jullie inzage in mijn brein. Ik schreef dat ook ik mag aangeven wat ik nodig heb, dat ik grenzen mag...
Therapie
10 oktober 2018 Ik ben weer gestart met therapie. Heb inmiddels twee gesprekken gehad met een psycholoog. In mijn vorige blog “Stilte” gaf ik...
Stilte
12 september 2017 Ik verlang intens naar STILTE. Stilte om me heen, stilte in mijn huis, gewoon stilte en dan overal. Er gebeurt te veel. Het is...
Mijn zus.
31 juli 2017 Schreef ik de vorige keer een blog met de titel: “Morgen kan alles anders zijn”. Eindigde ik met het woord GENIET, niet wetende dat...
Morgen kan alles anders zijn.
17 mei 2017 Gisteren was vandaag nog morgen. Ik zat samen met onze oudste zoon aan tafel te ontbijten toen Henk opeens beneden stond en vroeg: “Heb...
Krenten in de pap.
2 mei 2017 Vorige week was het weer zover: We gingen samen met het gezin van mijn zus een weekje op vakantie. Dit jaar voor het eerst zonder hun...
Memories.
11 april 2017 Toen de hersentumor in 2011 in ons leven kwam, was ik in eerste instantie gefocust op het ‘aangaan van de strijd’ tegen de...
Verborgen talenten.
23 maart 2017 Soms komen er opeens ‘talenten’ bovendrijven waarvan je het bestaan nog niet kent of waarvan je niet meer weet dat ze bestonden.Zo...
Wat is wijsheid?
5 maart 2017 Vorige week was Henk weer aan de beurt. De controle MRI scan werd gemaakt en de uitslag volgde. Voorafgaande aan het uitslaggesprek had...
Om elkaar heen lopen.
9 februari 2017 Vorig jaar had ik opeens een gevoel van “Ik zit niet meer met plezier in onze woonkamer”. 10 jaar geleden hadden we het huis...
Benjamin.
19 januari 2017 Schreef ik de vorige keer over de 365 dagen die voor ons liggen in 2017, waarvan we nog niet weten wat er gaat gebeuren, een dag...
Welkom 2017.
3 januari 2017 2016 al weer voorbij, met een extra dagje. 2017 is begonnen, met een extra seconde. Het is druilerig weer. We hebben nog een weekje...
Volg je hart.
14 december 2016 Onze jongste zoon heeft morgen een boekbespreking. Ik was zojuist toehoorder van zijn verhaal. Hij deed het, in mijn ogen, erg goed....
Leef je mooiste leven.
28 november 2016 Een aantal weken geleden hadden we de afspraak met de neuroloog i.v.m. de uitslag van de MRI en reden we in de ochtenduren richting...
Patat.
16 november 2016 “Vanavond eten we gewoon patat”, een uitspraak die in ons huis met regelmaat gezegd, gehoord en uitgevoerd wordt. Iets waar...
De tijd.
3 november 2016 Zomertijd verandert weer in wintertijd. Ik vraag me vaak af: “Waar blijft de tijd?”.Hier is het inmiddels 5 jaar geleden dat de...
Mijn eerste keer.
26 oktober 2016 Het was eind jaren negentig. Ik was al een aantal jaren met veel plezier werkzaam als fysiotherapeute in de kinderrevalidatie. Ik gaf...
Toen was geluk heel gewoon...
13 oktober 2016 We zagen elkaar in 1997 voor het eerst. Henk werd aangenomen als planner in het revalidatie centrum waar ik al 3 jaren werkte. Henk...
Baaldag
2 oktober 2016 Vandaag is zo’n dag….Een baaldag! Grrrrrrrrr, ik wilde dat ik mezelf achter het behang kon plakken. Nee, ik wilde dat ik in m’n...
Gewoon, omdat het kan...
23 september 2016 Sinds de hersentumor in ONS huis is komen wonen (september 2011), schrijf ik met regelmaat naar een groep familie, vrienden en...

Voer actie

Maak gratis en binnen een paar minuten een totaal eigen actiepagina met betaalmodule aan.

Laat iedereen zien waar je voor gaat en begin online donaties te werven op www.STOPhet.nl

StopBrains STOPhet actie voor stophersentumoren hersentumor onderzoek

Lotgenoten contact

Het is fijn om met anderen te praten die in soort gelijke situaties zitten.

facebookicon

STOPhersentumoren.nl heeft daarvoor de grootste lotgenoten contact groep. Klik HIER om daartoe toegang te krijgen.

Blogs

Lees de verhalen van onze bloggers, mensen die allemaal iets te maken hebben met hersentumoren.

Wat maken zij mee?
Van patiënt tot naaste, van onderzoeker tot arts. Iedereen kan bloggen. Lees of blog je met ons mee?

Klik HIER om naar de bloggers toe te gaan.

   logo hersentumor blogger blogs stophersentumoren